Elke dag gaat de wekker op de iPhone van mijn kamergenoot om tien over zeven af. Die zet ie af en vijf minuten later gaat ie weer af, op snooze. Dan zet hij hem uit en slaapt ie verder. Ik kan daarna niet meer slapen, dus dan zet ik mijn laptop maar aan en gaan we maar weer wat doen. Het is deze week nog een beetje druk met het verwerken van de deelnemers van het NK Bedrijvenschaak. Om kwart voor negen met een aantal cursisten naar het hotel gelopen dat precies aan de andere kant van het kanaal ligt. Vanuit ons hotel zie je het liggen maar je moet om het kanaal heen lopen om er te komen. Daar doe je ongeveer twintig minuten lopen over. Dat gaat langs een betonnen pad met allemaal gras en bomen ernaast. En alles is hartstikke groen. Dat komt omdat de hele strook langs dat kanaal besproeid wordt. We moesten af en toe wel opzij springen om niet nat te worden. Vandaag gingen er twee Chinese jongens met me mee naar de seminar. Zij zijn speciaal uit China overgekomen voor deze seminar. Nou, nou, dat schept wel verwachtingen. Er kwamen er 24 opdagen vanmorgen. Dat gaat dan even goed met een centrale presentatie maar toen er met de borden gewerkt moest worden werd het één grote kakafonie. “Mister teacher, can you come?” klonk het van alle kanten. Een van de deelneemsters was in no time klaar met de opdracht. Het is de derde bord speelster van Malta. Ik vraag hoe heb je dat zo snel voor elkaar gekregen. Nou, zegt ze, die Chinese jongen (die alles al wist) heeft het voor me gedaan. Ik heb alles weer losgetrokken en uitgezet en ze mocht het nu zelf proberen.

Van de Chinese delegatie kreeg ik enkele cadeautjes zeg. Een pak thee en een waaier. Op het eind van de les moest er opgeruimd worden. Alles is door elkaar geraakt en het wordt nog een klus om alles weer terug in de juiste doosjes te krijgen. Morgenvroeg komen ze weer en dan gaan we een echt toernooi spelen met de tien borden. Na afloop van de les heb ik nog aan een gast uit Kenia uitgelegd hoe je een paring kunt importeren vanuit SwissManager. Hij voerde de namen altijd in met de hand . Toen hij mijn import binnen 30 seconden zag, viel hij zowat van zijn stoel. Die man uit Kenia krijgt trouwens nog een privéles van mij. Dat hebben ze bij DGT beloofd. Hij moet in Kenia mensen gaan scholen. De seminars zijn in het Minyoun hotel, een prachtig vijfsterren hotel. Toen ik met twee cursisten vertrok stond Hans Pees (CEO van DGT) buiten een sigaretje te roken samen met de directeur van DGT. We kennen elkaar al heel lang. Hans is ook via Düsseldorf en Izmir gekomen, maar hij is zijn koffer kwijt geraakt bij het overstappen. De cursisten wilden op de foto met de mannen van DGT uiteraard. Snel door naar de Exporuimte om de bestelling voor de totebags door te geven. Morgen krijgen ze allemaal weer een DGT tasje met een pen, een notitieboekje en nog wat dingetjes.

Vandaag was ik arbiter bij Duitsland tegen Israël bij de vrouwen. Weer de Duitse vrouwen dus, voor de derde keer. Toen we de speelzaal binnenkwamen troffen alle spelers, captains en arbiters een grote tas met cadeaus aan. Best leuke souvenirs allemaal. Een T-shirt, een pet, een mok, een powerbank, sleutelhanger, van alles zat er in.

Duitsland speelde met Paehtz op twee en Wagner op één. Wagner kwam naar me toe en vroeg of ze haar flesje water met één van mijn flesjes kon ruilen. Er was alleen nog maar sparkling water en ze wilde plat water. Tuurlijk kan dat. Ik heb vanmiddag acht flesjes water gedronken. Vooral om wakker te blijven.

Net voor de wedstrijd kwam Hans Niemann langs. Het was vijf minuten voor aanvang, maar dan gaat hij gewoon even een praatje met me maken. Er was nog even wat commotie over het licht. Het plafond hangt vol met LED-lampen met als nadeel dat de borden op bepaalde plaatsen enorm gaan glimmen. Het is echt niet om aan te zien en het kan niet opgelost worden blijkbaar. De meisjes van Egypte waren niet blij met het licht. Egypte speelde tegen Slovenië en op het eerste bord speelt daar de vriendin van Max Warmerdam. Laura won. Ze heeft afgelopen zomer gespeeld in Dieren en Vlissingen. Max zei dat ze vooral Vlissingen leuk vond. Daar ging het ook beter met de resultaten.

Ik kreeg bezoek van een Fair Play dame. Ze gaf me een brief met de mededeling dat bord vier geloot was voor een Post Game Check. Mijn kamergenoot doet een opleiding voor Fair Play Officer (drie webinars in de ochtend deze week) en hij legt me net uit wat ze dan doen. De speler/speelster wordt dan uitgebreid gefouilleerd. Normaal gesproken moet alleen de winnaar gecontroleerd worden. Als de partij remise is, moeten beide spelers op controle komen. Drie borden waren vrij snel klaar maar Paehtz was weer aan het melken. Om acht uur (een partij van vijf uur dus) was het afgelopen. Het is toch weer wonderbaarlijk hoe ze dat doet. Pionnetje geroofd ergens en dan een eindspel met ongelijke lopers en dan zie je het zetje voor zetje gebeuren. Haar tegenstander was zwaar gefrustreerd.

Na de wedstrijd moest ik weer langs de stand van DGT om mijn rugzak op te halen. De mannen van DGT zorgen dat morgenvroeg de totebags in het hotel zijn. Ze verblijven namelijk in het Miyoun hotel waar de seminars plaatsvinden.