Ik zal nog even uitleggen hoe je gemakkelijk aan een tweede accreditatie komt. Je laat (expres of per ongeluk) je accreditatie in de speelzaal liggen en je verlaat de speelzaal. Zonder accreditatie kom je er dan niet meer in. Eerst moet je dat melden bij je sector arbiter en die moet het dan weer doorgeven aan Carolina en die geeft het dan weer door aan een gestresste Oezbeek die aan zijn laptop met een hele mooie Canon printer met fotopapier zit. Maar voor je naar die meneer kunt gaan, moet je wel dit systeem volgen dus. Maar als je aan de beurt bent bij de goeie man (nadat ie weer tien accreditaties kapot heeft gescheurd en in de prullenbak heeft gegooid, krijg je gewoon een nieuwe accreditatie. Dan kun je weer naar binnen en dan krijg je vanzelf in de loop van de middag je oude weer terug, want die wordt gevonden en ingeleverd. Zo doe je dat!

Het was een krappe lunchpauze vandaag, want we moesten ons vanmorgen melden, toen snel terug naar het hotel om te lunchen en hup weer op pad naar de speelzaal waar we om 13:00 uur aanwezig moesten zijn. Ik zat achter op zo’n golfkarretje samen met een Grieks die van Flair Play is. Met de plekken achterop kijk je dus naar achteren. Het was net een ritje op de kermis. Toen we terugkwamen in de speelzaal moesten alle arbiters zich melden bij de chief arbiter. En die goeie man was me een potje boos zeg! Daar had hij wel alle reden toe. Vanmorgen moesten we allemaal twee polo’s ophalen. Er waren er 240 besteld en een aantal arbiters heeft geen polo. Er zijn meer dan twintig polo’s verdwenen, gewoon gestolen dus. En dan nog wat. We mogen absoluut geen telefoon of smartwatch mee in de zaal nemen. En terwijl hij ons streng toe staat te spreken zijn er een paar arbiters die hem staan te filmen met hun mobiele telefoon. Amai! Zijn strenge toespraak werd trouwens zin voor zin vertaald naar het Russisch door een deputy. Alles wordt hier in het Engels en in het Russisch gecommuniceerd. Ook in de app van onze sector. We hebben een paar Russisch sprekende arbiters in de groep en die spreken geen woord Engels. Onze sector arbiter komt uit Georgië (ze kent de vrouw van Anish goed) en ze spreekt uiteraard Russisch.

Na de boze woorden moest er gewerkt worden. De kop van de scoresheets (notatieformulieren) moet ingevuld worden met datum, ronde, match en bordnummer. Ik was dus de arbiter bij Malta tegen Duitsland bij de vrouwen. Dat was match 11 en op het scoresheet noteer je dan bij de match W11. Heej, daar komt het Belgisch mannenteam langs. Met als captain Luc Cornet, de bekende Belgische toparbiter. Het Belgische mannenteam heeft nu al een prijs gewonnen, namelijk die van het slechtst geklede team van de Olympiade. Het zag er niet uit, echt Olympiade onwaardig. Nou had ik al iets opgevangen dat er vanuit de Belgische amper iets of misschien wel helemaal niets naar het Olympiade team gaat. Misschien speelt Daniel Dardha daarom niet mee?

Zo rond kwart voor drie komt de coach van Malta naar me toe met een vraag: “Why do we play in November?” Huh? Ik had bij de datum 16/11/2026 staan op alle scoresheets. Oeps. Snel even acht nieuwe scoresheets gehaald en mijn werk opnieuw gedaan. De Duitse dames hebben er niks van gemerkt. Bij het begin van een wedstrijd moet elke speler een groene kaart inleveren en de captain moet een blauwe kaart tonen. Elk team krijg vier groene kaarten en één blauwe kaart (de teamcaptain). Alleen met een groene kaart kom je als speler binnen. Voor aanvang moet ik alle namen van de spelers controleren aan de hand van de accreditatie rond hun nek en de naam op het protocol (het wedstrijdbriefje). De namen, ratings en titels staan ook op mega tv’s die in de verticale stand staan. Dat is nieuw voor de Olympiade. Zodra de uitslag wordt ingevoerd zou de uitslag ook op het scherm moeten verschijnen.

De coach van de dames is trouwens Zahar Efimenko, een bekende GM. Je zou denken dat Duitsland dat makkelijk moest winnen, maar ze hadden echt heel veel moeite met Malta. De coach van Malta had een heel dik boek meegebracht en hij vroeg voor de wedstrijd nog of ik het even wilde checken. Tja, wat valt daar aan te checken denk je dan. Het boek heette volgens mij The Creation of the Silk Road. Als je vroeger goed opgelet hebt op school heb je gehoord van de zijderoute. Samarkand was vroeger een belangrijke stad aan deze zijderoute. Verder dan het preface kwam hij niet , want hij viel in slaap en zat behoorlijk te snurken. De arbiter en de captains zitten heel dicht op bord 1 en de speelster van Malta verontschuldigde zich voor hem.

Na zet 24 op bord 3 komt de dame van Malta vragen of ze remise mag aanbieden. Helaas, je mag geen remise aanbieden voor de dertigste zet. Ze stond een pion voor tegen een veel sterkere Duitse. Sofia rules noemen ze dat. Ondertussen kon ik een oogje houden op het Nederlandse vrouwenteam. Die speelden twee rijen verder. Eline was vrij vroeg klaar, maar de uitslag is nooit op het tv-scherm gekomen. Machteld heeft amper aan haar bord gezeten, die zal wel geweten hebben wat ze deed. Het werd dus 4-0 bij de dames van Nederland. En de mannen hebben gewonnen met 3-1. Erwin en Casper waren nog lang bezig.

Als de match klaar is, geef je de groene kaarten terug aan de teamcaptains, die hebben ze morgen weer nodig. Het protocol wordt gecontroleerd en de handtekeningen worden gezet. Bij elke partij moet je trouwens noteren hoe laat die is afgelopen. Ook moet je elk half uur zo’n formulier invullen met de kloktijden in geval een klok wegvalt. Ik zou zeggen kijk even in DGT Live Chess voor die kloktijden …

Ik was om acht uur terug in het hotel. En dan is het scheren, naar de gym en douchen geblazen. In de gym was de weegschaal plotseling verdwenen viel me op. Nu nog snel even wat eten, dat kan tot elf uur en het is nu half elf. Tot morgen!

De foto is nog van gisteravond bij de opening. Niranjan (uit Nepal) is een toppertje. Hij loste me even af toen hij al klaar was zodat ik even naar de wc kon en bak koffie kon nemen. Prachtige ruimte voor de arbitrage trouwens met veel lekkers. Maar nog iets geks: geen melk voor bij de koffie. Daar is ook niet aan te komen. Dat wordt zwarte koffie daar de komende weken. De andere persoon is Jan Smeets uiteraard. Die zorgde voor de golden stickers die we nodig hadden.

Aan het ontbijt zat ik bij de arbiter van Jamaica. Die arbiter had een bord vol met eieren, ham, spek en ik weet niet allemaal wat. Maar het was good talking to him. Hij had er trouwens drie dagen over gedaan om hier te komen, hier en daar een aansluiting gemist. In Jamaica zit schaken in het curriculum op de basisschool. Schaken heeft daar een enorme vlucht genomen en het is er heel populair.

We moesten vanmorgen om kwart voor negen met de bus mee en vooral niet te laat komen. Nou de bus was een half uur te laat. Er kwam trouwens maar één bus en we hebben er twee nodig om iedereen mee te krijgen. Ik stond achteraan lekker te keuvelen met Henrik Sjol van Noorwegen, Johan Berntsen en Ronald King van South-Africa. Henrik wist te vertellen dat een aantal landen terug naar huis was gestuurd omdat bij twee van de vier spelers hun visa niet in orde was. Je kunt op Chess-Results zien welke landen zijn afgehaakt. Ronald verstond Afrikaans en dus ook Nederlands. Hij gaf een paar voorbeelden van Afrikaans die voor ons wat gek overkomen. Als je bijvoorbeeld “Excuse me.” wil zeggen is dat in het Afrikaans blijkbaar “Verschoon mij.” En de ondergrondse is de moltrein. Hij vindt dat het Afrikaans duidelijkere woorden heeft dan het Nederlands. Onze kleinzoon is twee en die kan trouwens ook al “Excuse me” zeggen. Erg grappig als je dat hoort. Wij werden uiteindelijk met van die golfkarretjes gebracht. In het karretje ook een Schotse man en vrouw (geen echtpaar) met ongelooflijke humor. En schitterend om te horen dat Schots.

Vandaag moesten we allereerst polo’s ophalen. Je krijgt een witte en een zwarte en je had je maat vantevoren op moeten geven. Ik kijk altijd vooruit en ik heb een L opgegeven. Je moest zelf je shirts opzoeken, de maten lagen verspreid over een aantal wedstrijdtafels. Je had het moeten zien, als hyena’s vlogen ze op die shirts af (zie foto). Het was een soort van bazar waar mensen van alles pakten en passen. Er was iets geks aan de hand met de polo’s. De witte maten waren groter dan je eigenlijk nodig had. De zwarte maten waren juist kleiner dan je nodig had. Ze konden dus nooit allebei passen als je van allebei dezelfde maat had genomen. Mijn sector heeft uiteindelijk mijn L geruild voor een XL. Het zijn van die polo’s die je na twee keer wassen eigenlijk niet meer wil dragen. Heel veel arbiters dragen hier van die verbleekte shirts van andere toernooien. Het is ook een beetje showing off. Kijk eens waar ik geweest ben! Ik had bij het passen even mijn accreditatie afgedaan.

Na de modeshow moesten we notatievellen in gaan vullen. Die zouden in drievoud komen, maar er zijn er uiteindelijk maar twee. Die leg je op elkaar en in theorie heeft de speler dan een doordruk die hij mee mag nemen. Het origineel moet ik inleveren bij de baas en het derde velletje zou voor de indelers zijn, maar dat gaat dus niet door. De kop konden we alvast invullen en dat moet volgens een vast patroon. Het matchnummer is een O voor Open of een W voor Women en dan komt daar een getal achter van een wedstrijd. Ik zit vandaag bij W11 en dat is Malta tegen Duitsland. De Nederlandse vrouwen spelen tegen Nicaragua. Peng speelt niet. En de mannen spelen tegen Hong Kong. Jorden speelt vandaag niet, dus Casper maakt zijn debuut.

Nog even een uitsmijter voor het thuisfront. Bij het passen had ik mijn accreditatie afgedaan. Die ben ik dus kwijt. Niet meer te vinden in de zaal. Kk heb echt overal gezocht. En ik moest op mijn knieën om de sector arbiter een nieuwe aan te laten vragen.

Kijk op Chess-Results voor alle indelingen. En onthoud dat er 15 minuten vertraging zit in de uitzending.

Na de lunch ben ik naar de receptie geweest met de vraag waar ik een lokale simkaart kon halen. En warempel, dat kon gewoon in het hotel. Ik moest wel met Oezbeeks geld betalen, dus heb ik even 50 euro gewisseld. Ik weet niet precies de koers maar ik kreeg in ieder geval zeven biljetten van 100.000 en ineens voelde ik me steenrijk. Ik kreeg ook nog een biljet van 5000 en een aantal biljetten van 2000. Het ruikt gewoon naar de inkt. Zou het wel echt zijn? Ik wilde per se een fysieke sim en geen extra e-sim, maar ik heb er altijd moeite mee met de telefoon uit het hoesje te halen. Kom maar hier, zei de juffrouw en nog voor ik haar kon waarschuwen voor haar mooie lange nagels had ze het hoesje al eraf. Ze deed dit wel tien keer per dag zei ze. Ik heb nu een extra simkaart voor 20GB en die kost volgens mij ongeveer 12 euro. Toen ik naar mijn kamer wilde, kon ik mijn sleutel niet meer vinden. Er zijn geen trappen in het hotel en met de lift kom je ook niet omhoog als je geen sleutel hebt, dus heeft diezelfde juffrouw even een nieuwe sleutel voor me gemaakt. Dat was de tweede sleutel die ik kwijt ben geraakt, gisteren ook al een. Maar … ik kwam boven in mijn kamer en ik vond de oude sleutel terug! Die was uiteraard niet meer bruikbaar dus die heb ik later maar teruggebracht zodat ie opnieuw gebruikt kan worden. “Vast plek die sleutel Sus!” Ik hoor het haar zeggen. Ga ik proberen.

Zoals ik al zei is het eten heel goed hier. Maar de koffie is te koud en het water is te warm. Ik heb het na de lunch maar gezegd tegen een personeelslid en nu mag ik voortaan cappuccino halen bij de bar in plaats van uit het apparaat bij het eten. Na het eten nog even de ratingrapportage van het NK ingeleverd bij Koos. Die had JP keurig aangeleverd bij me. Deze keer gewoon twee deputies van dit toernooi opgegeven bij de FIDE, zodat er ergens anders geen relationele ruzie gaat ontstaan. Koos stuurde me nog wel een mailtje door waar ik zowat onwel van werd. Er heeft iemand ernstig geklaagd over het NK Snelschaken. Het was niet stil genoeg tijdens het schaken en de arbiters deden er niets aan. De tafels waren te klein, het indelen in de eerste ronde sloeg nergens op en nog een paar dingen. Toen ik het voor het eerst las, schrok ik er van. Maar nu moet ik er eerder om lachen. Ik ga die meneer maar netjes antwoord geven.

Daarna ben ik gaan sporten in de gym. Normaal gaan Dian en ik zowat om de dag naar de sportschool. Dian werkt zich helemaal in het zweet en is topfit en ik ploeter een beetje op een fiets nu mijn knie niet erg meer meewerkt. In januari word ik geopereerd maar ik moet vooral blijven bewegen heeft de dokter gezegd. En hij zei nog iets: “Het zou verstandig zijn als u een beetje af zou vallen. Dan gaat de revalidatie ook wat beter.” Ik ben van de oude stempel en luister goed naar de dokter, dus ik ben al een beetje afgevallen. Nu ik dit schrijf, besef ik dat ik mijn bloeddrukpilletje al twee dagen niet heb genomen. Dat ligt ’s morgens op mijn bord …
Bij het verlaten van de gym zag ik een weegschaal staan! Mooi, nou ja, niet zo mooi. Maar goed dat hij er is, dan kan ik het een beetje gaan bewaken. Na het sporten lekker gedoucht op mijn kamer. Ik heb met mijn kamermaatje afgesproken dat ik ’s avonds douch en hij ’s morgens. Deze keer het matje met de voetjes een beetje opgerold zodat het water niet over het drempeltje ging. En ook af en toe de kraan even uitgezet zodat het water de kans krijgt gewoon weg kan lopen. En dat ging een stuk beter!

Daarna zouden we met zijn allen naar de openingsceremonie gaan. Dat was op vier minuten lopen van ons hotel. Toen ik met Niranjan (een arbiter uit Nepal die ook in mijn sector zit) op weg was naar die opening, kwam ik al verschillende arbiters tegen die terugkwamen naar het hotel. Arbiters waren niet toegestaan bij de openingsceremonie, alleen spelers en teamcaptains! Er waren maar 2000 zitplaatsen en je moest een golden sticker op je accreditatie hebben om binnen te komen. Ik heb toen geappt met Jeroen Bosch en Jan Smeets of ze geen golden stickers overhadden. Uiteraard had Jan die over, want je gelooft toch niet dat Anish en Loek twee uren naar zo’n voorstelling gaan zitten kijken? Dus met Jan en Jeroen afgesproken dat ik bij de ingang op hen zou wachten voor die stickers. Jan had trouwens ook de stickers voor het vrouwenteam. Peng en Anna-Maja waren er ook. Niranjan was nog een beetje bang dat het toch niet zou lukken en had de sticker over het woordje arbiter geplakt. Niranjan is trouwens de Koos Stolk van Nepal, FIDE rating-officer dus. En zo zaten wij zowat eerste rang bij de openingsceremonie. Ik moet zeggen dat het fantastisch was, maar het duurde wel twee uur inderdaad en het was een poosje ook wel veel van hetzelfde. De loting voor het eerste bord van het eerste team bij de mannen Open en bij de vrouwen vond ook plaats. Bij de vrouwen is dat wit en bij de mannen is dat zwart. Volgens mij betekent dit dat Anish morgen wit heeft. Nederland is zesde geplaatst. Ook zoiets, bij de Olympiade heeft het thuisspelende team wit op het eerste bord. Wij zijn gewend aan zwart op het eerste bord voor het eerstgenoemde team bij teamwedstrijden. Die kleuren op de Olympiade, dat zou nog best wel eens een dingetje kunnen zijn. De borden zijn namelijk niet genummerd. Je zou zomaar op de verkeerde borden kunnen gaan zitten als team, maar wel tegen de goeie tegenstanders spelen. We gaan het zien morgen.
Bij de openingsceremonie was een fantastische droneshow en het afsluitende vuurwerk was ook geweldig. Ik heb heel veel gefilmd en ik ga proberen wat op Flickr te zetten. Bij het verlaten van de ceremonie kwam ik GM Abdimalik Abdisalimov nog tegen. Hij won vorig jaar met overmacht de Open Groep in Hoogeveen en hij bracht me op het idee om naar de Olympiade te gaan. We hebben daar toen over gesproken en hij heeft me aangemoedigd te komen. Hij speelt hier mee in Oezbekistan 2.

Morgenvroeg moeten we om 8:45 mee voor de laatste instructies. Dan gaan we terug om te lunchen en om 13:00 uur moeten we weer aanwezig zijn in de speelzaal. Het is maar 5 tot 10 minuten met de shuttle maar net te ver om te lopen. De wedstrijden beginnen om 15:00 uur lokale tijd, dus dat is om 12:00 uur in Nederland. Maar houd er rekening mee dat er een delay is in de broadcast van 15 minuten.

Op de foto Anand die de Olympiade voor geopend verklaart.

Mijn kamergenoot kwam gisteravond rond een uur of tien aan. Hij komt uit Egypte, werkt voor Heineken en moet af en toe een sigaret roken. Ik ben vroeg gaan slapen maar hij ging nog even naar beneden. We zouden om acht uur opstaan, maar om tien over zeven ging zijn wekker af. Waar hij overigens niet wakker van werd. Om acht uur ging mijn wekker af en daar werd ie ook niet wakker van. Ik heb een kwartiertje gewacht, heb de tv hard aangezet en ben alvast maar gaan ontbijten.

In de ontbijttafel zat ik bij Sasa Jevtic aan tafel. Dat is een zeer ervaren IA uit Servië. Ik heb met hem contact gehad toen ik de match van Hans Niemann tegen Nepo heb gedaan in Belgrado. Hij is de rating officer van Servië. Zijn dochter is de vriendin van Jorden van Foreest. Jorden zou eerst ook een match tegen Hans spelen in Belgrado maar hij kreeg een uitnodiging voor een Grand Swiss toernooi en toen ging de match niet door. Hij kwam nog wel een keer langs bij de match. Hij heeft een woning in Belgrado. Ook Mercy uit Zimbabwe kwam aanschuiven bij ons. Haar koffer is helaas ergens onderweg verdwenen. Ze heeft nu alleen kleren die ze droeg tijdens de vlucht, het shirt van het team van Zimbabwe met haar naam erop. Ze gaat vanmiddag naar de stad om wat inkopen te doen. Het ontbijt is gewoon ook een warme maaltijd met soep en vlees. Eigenlijk eet je hier drie keer warm op een dag dus het is oppassen geblazen.

Bij de lift kwam ik Tamas uit Hongarije tegen, die was ook arbiter bij de jeugdolympiade in Eindhoven. In de bus naar de speelzaal zat ik naast een Fransman die sectorarbiter is. Bij de Olympiade zijn er dus twee toernooien. De Open en de Women en in elk toernooi zijn er zes sectors. De oneven sectors zijn voor de Open en de even zijn voor de Women. Je mag de Open niet de Men noemen hier, hoewel er geen enkele vrouw meedoet bij de mannen. Ik zit in sector 2 en dat is dus de hoogste sector van de vrouwen. De hoogste sectoren van de mannen en de vrouwen zitten midden in de speelzaal. We kregen nog een keer uitleg over wat regels van de chief arbiter en hij benadrukte nog eens dat we samen met de Fair Play Officer en TPA (de indelers) één familie zijn en dat we het samen moeten doen dit toernooi: gens una sumus, het motto van de FIDE. Na de uitleg aan tweehonderd arbiters gingen we uiteen waar we nog nadere uitleg kregen van de Sector Arbiter. Mijn sector is Marika Japaridze, ik ben nu al een fan van haar. Ze doet het erg goed en ze kan nog behoorlijk schaken ook hoor!

Op weg naar de uitgang kwam ik warempel Menno Pals tegen! Menno heeft een bedrijf dat al jaren toonaangevend is op het gebied van live borden en videoverslaggeving van schaakwedstrijden. Hij heeft van die fantastische 3D camera’s die we ook op het NK hebben gebruikt en hij heeft ook van die schaakborden met camera’s in het bord. Op het Tata doet hij ook de hele verslaggeving met zijn materiaal. Lennart Ootes zit ook bij die club. Op het NK vertelde hij me nog dat hij niet op de Olympiade zou zijn, want ze hadden een beetje mot met de FIDE. Er was een Rus die een goedkopere deal had gesloten voor de Olympiade. Maar diezelfde Rus had wat lelijke dingen gezegd over Oezbekistan en werd vervolgens door de bond van Oezbekistan buitenspel gezet. Twee weken geleden werd Menno gebeld en nu zit hij hier weer gewoon met al zijn apparatuur. Zijn zoon doet trouwens aan bobsleeën en die helpt vaak mee in de zaak maar die is er nu niet bij. Ook zag ik een enorme stand van DGT in de Expo ruimte en daar heb ik snel een hand gegeven aan Sanjar, dat is de contact van DGT in Oezbekistan. Ik heb hem nog nodig deze week.

Op weg naar de lunch nog uitgebreid gesproken met Johan Berntsen uit Zweden. Die ken ik ook al een tijdje. Hij leeft van het schaken als arbiter en organisator. Hij is goed bevriend met Arno Eliëns en Jeroen van den Berg. Nu ga ik lunchen. Ik wilde naar de technical meeting voor de teamcaptains, maar daar zijn we blijkbaar niet welkom.

Vanmorgen om een uur of drie Oezbekistaanse tijd ben ik aangekomen in mijn hotel. Het is hier drie uur later dan in Nederland, dus eigenlijk viel dat nog wel mee. De foto van hierboven is mijn uitzicht vanuit de kamer op de zesde verdieping. Er ligt hier een soort van vijver die ook als roeibaan gebruikt wordt. En langs dat water heb je dan allemaal van die schitterende nieuwe hotels. Eerst maar eens de Mystery Guest gespeeld. Zou het hier stoffig zijn? Nou, dat in ieder geval niet. Eén minpuntje heb ik wel ontdekt. Toen ik klaar was met douchen stond de badkamer blank! Het zou aan mij kunnen liggen. Ik heb nu wel een doekje gevonden met twee voetjes erop. Daar heb ik nu mee gedweild maar dat ga ik maar eens voor die doucherand leggen voortaan. En nog een dingetje: het flesje met de body cream zit verstopt. Wat is dat nou? Moet ik daar nou voor betalen? Nou, het zit zo. Je kunt het gewoon in de reglementen van de Olympiade lezen. Arbiters krijgen 2000 euro vergoeding als je van een continent komt dat niet jouw continent is. Daar moet je dan wel je eigen vliegticket van betalen, maar voor de rest heb je kost en inwoning. Maar je houdt er dus niks aan over, daar hoef je niet op te rekenen. Ik heb nu ontbeten en geluncht en straks ga ik nog even bij het diner kijken, maar het eten is prima.

Ik ben me ook aan het voorbereiden op mijn Egyptische vriend. Maar eerlijk is eerlijk, ik was hier eerst, dus ik bepaal welk bed ik heb (het dichts bij de wc) en welke kastjes, badkamer, slippers en handdoekenset voor mij zijn. Hij komt om acht uur aan en ik moet echt nu al even opruimen om een goeie indruk te maken. Hij heeft me ook al laten weten dat hij twee koffers van 20 kilo bij zich heeft. Waar gaat ie dat allemaal laten?

Ik heb de reputatie dat ik er in no time een bende van kan maken en dat is vandaag ook weer gebeurd. Het ligt weer overal. Ook even kennis gemaakt met de schoonmaaksters. Ja, die moet je te vriend houden. Ze hebben me laten zien en uitgelegd in het Engels met hele korte zinnen hoe ik kan aangeven of ik de kamer schoongemaakt wil hebben of niet. Er zit een panel bij de deur met twee knopjes. “This clean, and this no clean.” Nou, dat is duidelijk toch? En dan brandt er bij je deur in de gang een groen lampje (clean) of een rood lampje (no clean).

Het hele hotel is volledig gereserveerd voor mensen die meewerken aan de Olympiade. Ik heb al flink kennis gemaakt met een aantal mensen. Er doen ongeveer tweehonderd landen mee in zowel de Open als bij de Women. Er zijn dus ook tweehonderd arbiters nodig en van elk FIDE lid mag er maximaal maar één man en één vrouw als arbiter zijn. De ECU (Europa) mocht deze keer twintig mensen voordragen om hier naar toe te komen. Je moet jezelf wel opgegeven hebben voor het Yellow Panel van de FIDE en dat heb ik dit jaar maar eens gedaan. Je vindt de lijst met arbiters op de FIDE website. Het leek me leuk om een keer mee te maken.

Vanavond rond negen uur komt IA Peter Fadi uit Egypte mij dus gezelschap houden. Tegen die tijd is de douche wel een beetje opgedroogd.

Ik wist dat Max Warmerdam dezelfde vluchten zou hebben als ik. Daar waren we zaterdag op het NK Snelschaken al achtergekomen. In Düsseldorf hadden we al een uur vertraging en de transfer in Izmir zou krap worden. Ik hoefde niet te zoeken want Max is een ervaren reiziger en ik kon mooi met hem meelopen op het vliegveld in Izmir. Bij de gate waren heel veel Olympiade gangers. Max kent uiteraard heel veel schakers en er werden heel wat handen geschud.
Mijn telefoon dreigde leeg te geraken en ik legde hem even op de powerbank. Ik had hem ook maar even op stille modus gezet om niemand te storen.

Nu ga ik je een goeie truc vertellen om gratis extra beenruimte te krijgen in het vliegtuig! Let even op! Zodra iedereen ingestapt is, stap je even uit de rij waar je zit met twee veel te dikke mannen. Je loopt naar voren en zegt dat je je dure telefoon bij de gate hebt laten liggen. Of iemand die niet even kan brengen. Om je verhaal sterker te maken laat je een medepassagier die toch jouw nummer heeft (Max) even bellen zodat de telefoon goed hoorbaar zal zijn. De stewardess zegt dat ze maximaal vijf minuten gaan wachten om op te stijgen. Ondertussen mag je even plaatsnemen op de eerste rij want de stewardess ziet dat je een beetje in paniek bent. Net voordat de vijf minuten om zijn meld je dat de telefoon toch in je tas zit (maar op een andere plek) en dat hij op stil stond en dus niet gehoord kon worden. De stewardess helemaal blij en zegt dat je lekker op de eerste rij mag blijven zitten, want ze ziet dat je nog bij moet komen. Werkt gewoon!

Bijna de hele vlucht met Max bijgepraat over van alles en nog wat. Hij had een stoel op de tweede rij zowat naast me. In Samarkand waren Max en ik dus als eersten uit het vliegtuig. Er stond een hele rij met elektrische bussen gereed om iedereen naar de hotels te brengen. We zitten in een resort met allemaal hotels en een enorme hal die speciaal gebouwd is voor deze Olympiade. Ik zit in het Wellness Park Bactria. Inchecken viel niet mee want de kamer stond op naam van mijn kamergenoot, een arbiter uit Egypte die ik vanmiddag ga ontmoeten.

Vandaag reis ik naar de Olympiade in Oezbekistan waar ik als match arbiter zal fungeren. Het boeken van de reis heb ik uitbesteed aan The Travel Club. Daar hebben we uitstekende ervaringen mee. En bovendien is er nog een link tussen dit reisbureau en SV De Pion! Toch liet Linda me wel even schrikken toen de reis geboekt was. Ik zou reizen via Dubai met Emirates maar die hebben alle vluchten naar Oezbekistan gecanceld. Aan de telefoon moest er snel een andere route gevonden worden en zo komt het dat ik nu bij gate 46 op vliegveld Düsseldorf zit.
Dian heeft me gebracht. Het is twee uur rijden en tijdens de rit kon ik mooi nog wat afrondende dingetjes doen voor het NK Snelschaken gisteren. Dat was weer een perfecte editie al zeg ik het zelf.
Voor Dian was het een spannende rit met onze nieuwe auto naar een totaal onbekend vliegveld. Nou, we weten nu wel waar Kurzzeitparkplatz 11 is! Even een kleine detour gemaakt dus maar we waren nog ruim op tijd.
Om drie uur vlieg ik naar Izmir in Turkije en dan naar Samarkand waar ik rond vier uur vannacht aan kom.