Vanmorgen weer vroeg uit de veren. Nog even wat achterstallige mail weggewerkt. En om half negen zijn we weer naar hotel Minyoun gewandeld voor de tweede ochtend van de tweede LiveChess seminar. Onderweg even een excursie geregeld voor de Chinese jongens naar de computerruimte waar Lennart en Menno werken. In de lobby van het hotel troffen we Anand. Toen we bij onze zaal Red Mansion aankwamen mochten we niet binnen! Het hotel is de rest van de week en volgende verhuurd aan de FIDE. Het FIDE congres is begonnen! Alle meeting rooms waren bezet. Ze hadden ons verplaatst naar Lia! by Minyoun, het kleine broertje van Miyoun. Dus heeft de bellboy al onze DGT materialen (borden, klokken, stukken, kabels) verhuisd daar naar toe. Maar daar wisten ze ook van niks. Ik kwam nog wel Arthur Schuering tegen die hier namens Nederland op het FIDE congres zit, maar ik had geen tijd voor hem. Later op de dag heb ik hem nog wel gesproken. Na veel heen en weer gebel met allerlei figuren mochten we dan toch in een klein zaaltje met een scherm en een aantal stoelen. Tja, waar zetten we dan de computers en de borden op. Nou dat ging geregeld worden. Ondertussen maar even een presentatie getoond over LiveChess die ooit in Stockholm is gegeven. We kregen wel allemaal gratis iets te drinken. Hans Pees van DGT en Maarten kwamen nog even langs om zich te verontschuldigen. Maar ze hadden ook de totebags bij zich waar wat souvenirtjes in moesten. Daar maakte ik weer een fout. Ik liet een doos met 50 pennen rond gaan. We waren met 26 personen en ik vroeg iedereen een pen uit het doosje te halen. Wat denk je? Op het eind van de achterste rij was de doos leeg. Hetzelfde verhaal met de keyrings. Ik had ook teveel tasjes maar die waren ook allemaal weg. De workshop liep ook helemaal in het honderd. Eerst zou ik een netwerk maken met tien borden maar we kregen er maar zes in LiveChess. Uiteindelijk maar overgegaan op één bord met één computer. Daar waren ook nog heel veel vragen. Kortom: chaos. Vond ik, maar de meeste deelnemers vonden het prima zo. Ik vertelde dat ze vandaag nog allemaal hun certificaat in de DGT stand op konden halen. Een aantal vroeg ook om een soft copy. Ze bedoelden een PDF van het certificaat voor alle duidelijkheid. Komt er ook aan jongens. De presentatie mag ik niet doorsturen van DGT. Die hebben ze ook niet zelf gemaakt. Om twaalf uur zijn we gestopt en gelukkig hebben twee cursisten mij geholpen met het uitzoeken van al het materiaal. Al het materiaal ging op het golfkarretje terug naar de Expo. Bij de stand moesten Hans en ik eerst alle certificaten tekenen. Er waren al enkele cursisten bij de stand die meteen het certificaat konden meenemen en op de foto met Hans en mij wilden.

Lunchen heb ik de laatste dagen in de speelzaal gedaan. De lunch in de arbitersruimte is beter dan in het hotel. Nog voor de match lekker bijgekletst met mijn vrouwelijke collega uit Oman. Ze is moslima, draagt een sluier. Het is een hele lieve vrouw waar je lekker mee kunt kletsen. We hebben afgesproken dat we om de beurt naar het toilet zouden gaan, zodat de een ook op de andere match kon letten. Er is toch iets van die wc’s dat ik nog even kwijt wil. Ze worden continu schoongemaakt. Zodra er een wc gebruikt is, wordt die schoon gemaakt. In elke wc staat een soort fietspomp waar ze water mee kunnen pompen en ze spuiten de bril gewoon elke keer af. Met als gevolgen dat je dus elke keer die bril droog moet maken met wc-papier, tenzij je natte billen wil.

Vandaag was ik arbiter bij Australië tegen Engeland. De coach van de vrouwen van Engeland is Stewart Conquest. Die ken ik nog van de tweekamp van Hans Niemann met Vitiukov in Londen. Stewart kwam daar elke dag kijken en we spraken vaak na afloop van de partijen met elkaar. Hij heeft altijd wel aparte kleren aan, beetje hippie achtig. Hij is van de generatie van Loek van Wely. Ze hebben vaak tegen elkaar gespeeld. Stuart had een tweedehands (zeg maar gerust vijfdehands) boek bij zich: Murder at the Savoy van Maj SjOwell en Per Wahloo, een schrijversechtpaar dat detectives schrijft.

Machteld was weer flink aan de wandel vandaag. Als ze wandelt staat ze goed of is ze op bekend terrein. Ze heeft inderdaad gewonnen vandaag zag ik. Arben Dardha kwam ook nog even een hand geven. Hij speelt in het Belgisch team. De speelster op bord 1 van Engeland zit op een verhoging, een soort kinderzitje. Ze is geboren in 2015 en nog piepklein, maar haar rating liegt er niet om: 2354. En dat kind kan schaken zeg! De chief arbiter komt ook nog even langs gestoven. Er is vast iets aan de hand. Oh nee, toch niet. Hij gaat linksaf naar het toilet. Er waren twee korte partijen en twee hele lange partijen bij mijn match. De laatste partij was die van Hunt (Engeland) tegen Phan (Australië) op het derde bord. Er was al behoorlijke tijdnood bij Phan en er werden wat zetten herhaald. Wat doet ze: ze herhaalt een zet, noteert de zet, drukt de klok in en claimt remise. Als er een claim is, moet ik mijn sectorarbiter er bij halen. Maar de beslissing was niet moeilijk: claim afgewezen, de procedure is niet juist. Je moet de zet noteren, maar niet uitvoeren, de klok stilzetten en de arbiter er bij halen. Haar tegenstander kreeg er twee minuten en dat was wel lekker, want die zat ook op increment te spelen. Er werden nog verschillende zetten gespeeld en het leek remise te worden maar uiteindelijk greep Phan in tijdnood mis en werd ze mat gezet. De partij begon om drie uur en was om kwart over negen afgelopen. Het was de allerlaatste partij in de hal. Rond half tien zat ik aan het avondeten met mijn kamergenoot. Die heeft griep denkt ie. Dian heeft genoeg paracetamol meegegeven en ik heb dokter gespeeld: neem er maar twee, dan slaap je beter. En ik ook. Tot morgen negen over zeven dan.

Op de foto tekenen Hans Pees en ik de certificaten.